Bruidskleed van Genoveva

Prins Arthur ging trouwen met mooie prinses Genoveva. De prins wilde dat haar bruidjapon net zo mooi zou zijn als haar naam. Lang voor de huwelijksdag spraken ze al over de kleuren.

‘Kijk,’ zei de prins, wanneer ze gingen wandelen, ‘met dat geel van de boterbloemen en dat blauw van de korenbloemen.’ De prinses lachte. ‘En het rood van de klaprozen en dat roze van die bloemen en dat mooie groen van de struiken.’

In het land van Prins Arthur woonde een oude vrouw. Zij was de beste weefster van het hele land. Alleen zij zou het bruidkleed van de prinses kunnen maken. Prins Arthur vertelde haar dat hij het allermooiste kleed wilde bestellen. Toen hij uitgepraat was, bleef het stil. De oude vrouw wees naar haar ogen… zij was blind en uit haar ogen vielen tranen. ‘Mijn handen kunnen het wel,’ zei ze, ‘maar … ik kan de kleuren niet meer zien.’ De prins ging bedroefd terug naar zijn paleis terwijl de oude vrouw haar duiven voerde. Ze aten uit haar hand. ‘Wat erg dat mijn ogen niet meer kunnen helpen om het bruidskleed te maken’, sprak de vrouw verdrietig. De duiven vlogen terug naar de bomen maar die avond koerden ze nog lang na tot de uil zei: ‘Domoren, jullie kennen de kleuren toch? Kunnen jullie niet iets terug doen voor de oude vrouw?’

De volgende morgen zat de oude weefster treurig voor haar weefgetouw. Ineens kwam er een duif door het open raam gevlogen. Hij drukte zijn kopje tegen haar hand. Alle duiven waren in haar kamertje gekomen.‘Wist ik nu maar wat groen was’, zuchtte ze en meteen voelde ze dat een snaveltje haar een streng zijde tussen de vingers duwde. De weefster voelde hoe het werk tintelde in haar vingers en weldra begon ze te weven. De duiven vlogen de hele dag af en aan. En het oude vrouwtje was gelukkig. Vele dagen ging ze aan de slag.

Op een middag was de laatste draad geweven. Met een zucht van blijdschap schreef de oude vrouw een briefje aan de prins. Eén van de duiven nam het briefje in zijn snavel en vloog naar het paleis. De prins kwam zo vlug hij kon, en hij wist van bewondering niet wat hij zeggen moest. Alle kleuren van álle bloemen die ze gekozen hadden, lagen daar tezamen. Het leek wel een jurk uit het paradijs. Hij omhelsde de oude weefster, maar deze zei: ‘Roept u de duiven maar, zonder hen had ik dit werk nóóit kunnen doen.’

De prins klapte in zijn handen. De duiven kwamen aanvliegen en de prins keek zijn ogen uit. De duiven hadden zo vaak en diep in de strengen gewoeld dat ze de mooie kleuren van bloemen hadden gekregen. Omdat het werk gedaan was, kun je de gekleurde duiven nu zien in de Efteling. Wanneer je dan je ogen dichtdoet, kun je bedenken hoe mooi het bruidskleed was van de prins en prinses Genoveva.

http://www.efteling.com/NL/Over-de-Efteling/Sprookjes-bestaan/Efteldingen-Sprookjes/Lees-hier-alle-Sprookjes/Bruidskleed-van-Genoveva.html

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s